Движење за социјална правда

Човекот, заробеник на сопственото отуѓување

Отуѓување, отуѓен, отуѓеност – зборови кои често се употребуваат но ретко кој застанал да размисли околу нивното значење. Во една книга се вели дека отуѓувањето претставува грев, грев кој што човекот си го прави себеси со тоа што се оддалечува од себеси, се одрекува од богот во себе, се откажува. Отуѓувањето претставува пасивно спознавање на светот околу себе, постанување туѓинец, туѓ на светот и својата природа.

Хегел е тој што го дава поимот на отуѓување, за него човечката историја е истовремено и историја на отуѓувањето на човекот.

Со отуѓувањето се поврзува и идолопоклонството, кое луѓето често го практикуваат, а кое всушност значи да бидеш роб на она што самиот си го создал, на предметите кои луѓето ги создале со свои раце. Луѓето се молат на тие предмети, наместо тие да им служат нив , тие се доведуваат во ситуација да им служат на истите, ги величат и стануваат зависни од нив, како тие да биле создадени од предметите, а не обратно.

Јазикот, како средство за комуникација игра значајна улога во отуѓувањето. Зборовите се употребуваат за да се искаже мислата, за да се изговори чувството. Кога една мисла или чувство се изразуваат тие стануваат реалност. Често пати при комуникација се употребуваат зборови кои тој што ги употребува не ги разбира или пак само ги изговара без да ја долови и суштината на истите, без да го мисли или чувствува тоа што го зборува.  Колку повеќе бегаме од суштината на зборовите кои ги одразуваат нашите чувства и мисли толку повеќе се отуѓуваме.

За отуѓувањето има зборувано и Карл Маркс, поточно за отуѓувањето на трудот и предметите кои произлегуваат од истиот. Според него, процесот на отуѓување се изразува во работата и поделбата на работата. Маркс смета дека трудот е активен однос на човекот кон природата, создавање на нов свет и создавање на самиот човек. Но, со развитокот на приватната сопственост се губи карактерот на човечката сила. Работата е отуѓена затоа што престанала да биде дел од човекот, а со тоа и предметот произведен од работата е туѓ на неговиот создател. Во капиталистичкиот систем работникот е најмногу отуѓен од неговата работа и неговиот труд, бидејќи не го работи тоа што сака, туку тоа што мора. Се разбира, под принуда на социо-економскиот систем, за да може да преживее. Отуѓувањето, вели Маркс е каде производите од трудот на работникот, а преку тоа и есенцијата на неговото постоење, му станале нешто туѓо на самиот него, односно тој (работникот/човекот) повеќе нив не ги познава. Освен тоа, Маркс оваа отуѓување не го определува само како отуѓување од природата, туку и како отуѓување на човекот од сопствената креација.

Работникот во својот производ не развива слободна психичка и душевна енергија, тој само се измачува во овој процес на создавање. Тој произведува нешто што не сака, произведува нешто со чие што производство можеби и не се согласува, тој со производството се негира себеси, а и најчесто не може да си дозволи поседување токму на предметот кој го создал! Понатаму, ваквата алиенација предизвикана од капитализмот подоцна се враќа како основен потпор на самиот капиталистички систем, односно алиенацијата е клучна за опстојување на ваквиот економски систем. Кога луѓето се отуѓени, тие се чувствуваат безмоќни, изолирани и го чувствуваат општествениот свет како бесмислен. Тие гледаат на општествените институции дека се надвор од нивна контрола и ги сметаат за угнетувачки. Тие добиваат илузија дека тоа се дадени појави кои не можат да се изменат или уништат.

Важно е да се напомене дека Маркс не зборува само за економското отуѓување на работникот, туку и за неговата отуѓеност како индивидуа поради тоа што произведува нему туѓи предмети.  Според Маркс отуѓувањето постои во целата историја но зенитот е постигнат токму во капитализмот, поради тоа што во процесот на производство човекот станува зависен од машините кои ги произведува. Исто така Маркс смета дека отуѓувањето во индустриското општество е поголемо отколку во времето кога рачно се произведувало. Кога работникот произведува рачно, тој користи алат кој што му служи него, додека пак во индустриското општество, работникот и служи на машината, а машината произведува. Поради тоа што најбитниот елемент во производството во индустриското општество е машината, според горенаведеното се разбира дека работникот е по отуѓен бидејќи не е директно вклучен во процесот на производство.

Маркс на отуѓувањето гледа како процес на отуѓуввање не само од предметот туку и на човекот од самиот себе. Отуѓувањето во модерното општество оди дотаму што човекот го отуѓува дури и од своите потреби на тој начин што со пропагандата на мас медиумуте се создаваат еден куп лажни потреби на човекот. Капитализмот е таков зол систем што постојано создава нови потреби со кои што другиот сака да го направи жртва и зависен од истите.

Маркс тврдел дека најотуѓена класа е работничката класа, но денес отуѓено е цело човештво. Денес, менаџерите во нивните најчесто измислени функции се далеку поотуѓени од службениците, тие се отуѓени од себе и приморани да ја продаваат и својата личност, својата насмевка, своето мислење, па дури и своето тело и душа. Овие луѓе не ги вработуваа поради нивните умствени квалитетит, туку поради нивната атрективност и манипулирање кое тие го прават со нивниот однос. Овде сакам да ги спомнам угостителските работници, од кои се очекува постојано да бидат љубезни и насмеани додека некој ја омаловажува нивната личност. Тие приморани се нивната насмевка и личност да ги продадат, а со тоа се отуѓуваат од себеси, прво, поради тоа што тоа го прават лажно, а второ, тоа претставува задоволување на вештачките потреби на „нивните“ гости.

Кога Маркс пишувал за отуѓување не можел да претпостави до која мера предметите и приликите кои луѓето самите ги создале можат да станат нивни господари, а тие пак, нивни робови. Денес, целото човештво е заробеник на нуклераното оружје, што само го создало, денес, луѓето се зависни од политичките институции кои самите ги создале. Човештвото денес заплашено очекува да се спаси од постапките на бирократијата која самото тоа ја именувало. Спојот на капитализмот и парламентарната демократија, формално, „законски“, нудат можност за почитување на принципот на слободна волја, но суштински капитализмот е секаде во криза, сиромаштијата во пораст и од таму преовладува стравот и опортунизмот кои доведуваат до политичко отуѓување.

Човештвото денес се наоѓа во бездна, создадена токму од самото човештво, бездна на страдања по задоволување на лажните потреби и непочитување на реалните.

 

Џејлан Велиу

ДСП – Ленка, Скопје 2017

0
img

Неолиберализмот – чума за партиското организирање

Како што еден човек не може со гола рака да држи усвитено железо, така и пролетеријатот не може со голи раце да ја држи власта, за тоа, на пролетеријатот му е потребна организација.

Лав Троцки

 

Онаму каде што имало силна организација, која дејствувала според точно определени правила и каде што дисциплината се одржувала на високо ниво успешно се преземала власта и се држела долги години. Тоа е и пример со Болшевичката партија, која што поради одличната теоретска подготвеност и организација- успеала да ја освои власта и да ја задржи цели 70 години.

Централниот комитет на Болшевичката партија на 10 – ти Октомври 1917 година, буквално носи одлука за револуција. Лењин, заедно со потесниот круг кој гравитирал околу него, е тој што ги поставил основните принципи на револуцијата. Власта се презела на тој начин што сите сили се насочиле и беспрекорно работеле кон освојување на целта, а тоа е преземање на власта од рацете на буржаската влада – која во повеќе наврати ги изневери очекувањата на народот.

Лењин после седницата на Централниот Комитет на 10 – ти Октомври повторно преминал во илегала, поточно во работничките квартови на Петроград. Водството на револуцијата го презела Воениот Револуционерен Комитет, чиј што лидер бил Лав Троцки. Камењев и Зиновјев биле против ваква револуција, односно против методите, тие отишле до таму што нивните ставови ги изложиле и во весник, а тоа не се одразило добро врз револуционерното движење. Лењин побарал истите да бидат отфрлени од партијата, но Централниот Комитет го убедил да ја промени одлуката. Овие случувања почнале да претставуваат пречка во акционото единство и одржувањето на дисциплината во предреволуционерната состојба.

Останатите партиски членови за време на бегството на Лењин воопшто не бегале од работа и со голема посветеност грабале кон целта. На 24 – ти Октомври, последниот ден пред револуцијата се одржала последната седница на централниот комитет. Лењин учествувал на седницата, каде што стигнал по „сигурни“ патишта и криејќи се, и токму на таа седница тој и предводниците на олшевичката партија бидуваат убедени дека има услови за револуционерни потвати.

Случувањата од историјата често ни даваат насока за тоа што треба и што не треба да се направи. Во XIX и XX век луѓето низ целиот свет згрозени од нивната економска и политичка состојба, згрозени од несигурноста која ја чувствувале, од експлоатацијата, многу често се групирале во организации и партии за да можат да си ги добијат нивните права, а тоа најчесто биле нивните политички права, бидејќи нели преку политика се остваруват и останатите. Една од тие партии била и Болшевичката.

Народот обединет – нема да биде победен, се вели во една нивна песна. Подоцна тоа се потврдува каде народот се додека бил обединет не бил победен. Обединувањето најчесто се случувало во групи и организации каде членувале лица со исти или слични идеи, идеологии, потреби и барања. Истите групи и организации понекогаш прераснувале во партии, а често останувале и само како организации поради репресиите кои биле вршени над нив. Самото формално постоење на овие групи и организации, без револуционерна програма и дисциплина во работата, работејќи на едно или неколку одделни полиња, неповрзани во целината на идејно-политичката теорија на групата или организацијата, ги прави овие групи и организации  само некакви си ефемерни „експерти“, анахрони толкувачи, кои не допираат до целиот народ туку само придонесуваат во дефокусирањето на целта која масите ја имаат. За коренити и револуционерни промени, потребна е и масовноста, се разбира, зачинета со теоретско познавање.

Силата е во колективното дејствување, во колективот кој што денес западната пропаганда го претставува како застарен метод и укажува на моќта на индивидуата и индивидуализмот. Тоа го прават постојано и секаде. Замислете ја само следната реченица од бранителите на индивидуализмот „пазарот ќе оцени дали си добар за работното место и дали ги исполнуваш условите“. Јас прашувам, кој пазар, кои критериуми ги практикува пазарот? Одговорот е јасен, пазарот ги практикува неолибералните, западни критериуми, со кои дури ги убедува луѓето дека тие самите се виновни поради нивната состојба, со целосно иземање на одговорноста на државата. После сето тоа, кога човекот помислува на групирање, неолиберализмот плашејќи се од тоа ја наметнува конкуренцијата, кажувајќи му „треба да се избориш за себе, за своето семејство. И друг да беше на твоето место, ќе го направи истото“. За жал, поради социо-економските услови во кои живееме многумина потпаѓаат на тоа и нивните животи ги продолжуваат само како индивидуи, не стапувајќи во групи или организации, бидејќи, нели таму ќе ги потиснат нивните конкуренти. Но, тоа е само злобна игра на неолиберализмот.

Да живееш сам, слободен како дрво и во задница како орман (шума). На прв поглед нејасна реченица, но прирачник за организација. Да живееш сам, значи да бидеш исполнет, спознаен, да знаеш што сакаш и зошто го сакаш тоа, а да живееш како орман, значи да живееш и да се бориш, заедно со оние со кои имаш иста цел. Болшевичката партија го постигна тоа. За да се постигне успех, потребна е партија. Партија која има јасна структура, јасна идеолошка определба и во која владее дисциплина, наспроти клиентелистичките партии кои оставиле црна дамка а и сеуште го валкаат принципот на групирање во партија. Групите и организациите не се доволни, бидејќи недоволно партиципираат во општеството, додека пак преку партија се опфаќа целото општество и поради парламентарниот систем, партијата е таа која може да направи суштински промени.

Што прави неолиберализмот? Неолиберализмот е толку проширен во денешницата и не само што ги уништува вредностите и го менува начинот на живот, туку и влијае врз начинот на размислување, се наметнува и го насочува мислењето на масите. Најопасниот елемент по неолиберализмот се состои во групирањето на  масите, бидејќи знае дека тогаш дошол и неговиот крај. Затоа секојдневно се труди да го спречи тоа, креиријаќи ново јавно мислење кое на групирањето во партија гледа како застарен и неслободарски метод, затоа што партијата ја претставуваат како збирштина на клиентелисти кои таму се собрале поради нивните лични амбиции и профитерски потребни. Кога велам партија, мислам на левите партии, бидејќи истите се најголемиот противник на оваа појава. Злобата на неолиберализмот оди до таму што ги таргетира и членовите на левите организации и врши влијание и врз нив, убедувајќи ги дека нема потреба од формирање на партија поради тоа што партијата ја ускратува нивната лична слободата. А што е слободата? Зарем, економски зависен човек може да биде слободен? И зарем човекот во капитализам може да биде слободен, колку и да е тој капитализам „либерален“ или „со човечки лик“? За жал, најслабите алки од тие организации паѓаат во стапицата и почуваат да извикуваат „ние не сме партија“, не знаејќи дека паднале во стапицата на денешната чума.

Во однос на левицата како идеолошки табор на партии и движења, неолиберализмот немајќи начин како целосно да ја порази левата иделогија, тој се труди да ја извитопери на начин што пробува да ги смени приоритетите на истата. Тоа го прави со претставување на човековите права, на правата на животните, на правата за чиста животна средина, правата на маргинализирани заедници, како најбитни проблеми, на кои треба да се посвети најголемо внимание, изоставајќи ги прашањата како што се: работнички права, класна свест, класна борба и коренити промени во системот во насока на корените отсранување токму на причините кои ги предизвикуваат негативните појави на модерното општетсво. Денешните леви партии од нивниот речник и практика ја исфрлија класната борба, а за сметка на тоа се насочија кон горенаведените идентитетски политики, кои, нагласувам уште еднаш, се токму производ на класните поделби.. Истите леви партии поради тоа што претставуваат само бледа копија на буржоаските партии, не доживуваат успех, бидејќи на масите веќе им е здосадно од зборување за второстепени проблеми, масите сакаат суштински промени, масите имаат потреба класно да се освестат. Дури, денешните леви партии не гледаат дека масите веќе почнуваат да се освестуваат класно. И тоа делумно е поради нивната теренска неактивност која и тоа како ја спроведувала Болшевичката партија. Под влијание на неолиберализмот, денешните леви партии, се обраќаат на ситната буржоазија и левите либерали, групи кои се во слободен пад како по број така и по влијание, и кои се еден вид одпадок низ процесите на стеснување на обрачот низ кризните економски периоди (циклуси) на капитализмот . Дури овие партии одат до таму што потполно ја изоставаат работничката класа од фокусот на нивното внимание. Спротивно на тоа Болшевичката партија, целиот фокус го имаше насочено кон работниците и селаните – реалните двигатели на напредокот.

Денешните леви партии, треба да го следат примерот на Болшевичката партија, како најорганизирана, најдисциплинирана и најуспешна, која ја симна буржоазијата од власт. Тие по теркот на Болшевичката партија, треба да обрнат внимание на структурата, на идеолошката спремност на нивните кадри и на теренската работа, бидејќи преку непосреден контакт со масите може да се подигне свеста, додека пак, подигнатата свест води кон револуционерни промени, тие промени водат кон симнување на буржазијата од власт и преземање на власта од страна на работниците. Дури потоа, со аболицирање на сите обележја од буржоаското владеење може да се воспостави долгоочекуваниот социјализам.

 

 

Џејлан Велиу

03,11,2017. Скопје

0
img

Работничката класа во Октомври

cw-11793-medium

Работничката класа, војската и селаните пред 1917 година повеќе пати имаа пробано да ја преземат власта. Кога мислеа дека се е завршено се случи неочекуваното, повторно тргнаа во поход. Работничката класа ја постигна целта кон крајот на октомври 1917-тата година, според стариот руски календар, а според новиот во почетокот на ноември 1917-тата. После Февруарската револуција, работничката класа очекуваше суштински промени од буржуазијата, патем која им ја презеде власта на работниците и направи привремена влада. Таа (работничката класа) не забележа никакви промени,  незадоволна од управувањето на буржоазијата, под слоганот „вие не можете да  управувате додека пак ние не сакаме да бидеме управувани“ се кренаа против буржоазијата во април, јуни и јули и секој нареден пат беа се пожестоки.

Буржоазијата, ситуацијата ја доведе до државен удар. При обидот за државен удар падна демократската маска на буржоаската влада, како што тоа секогаш се случува и подоцна низ целиот свет. Буржоазијата не остави простор за било какви реформи освен револуционерни промени, бидејќи само на тој начин можеа да се задоволуват основните потреби на народот, а тоа се, мир, земја и леб! Незадоволувањето токму на овие потреби доведе до долго очекуваната револуција.

Најважниот момент за Октомвриската револуција беше тоа што народните маси сватија дека единствениот излез е во револуционерната промена. Буржоаската влада отиде до таму што дури се служеше и со патриотизам за да го убеди народот за понатамошно учество во првата светска војна, а во исто време се служеа и со анти-комунистичка пропаганда, на сметка на болшевиците.

Болшевиците ја поддржуваа борбата против внатрешната буржоазија и често велеа дека борбата првенствено треба да се води внатре, против својата буржоазија, односно против државната. Додека растеше влијанието на болшевиците во масите, се ширеа лаги дека Лењин и Зиновјев се германски агенти! Овие лаги им наштетија на болшевиците со тоа што произлезе одлука за апсење на Лењин и Зиновјеј а тие се повлекоа на наопределено време. Троцки застана против јавното мислење и ги штитеше Лењин и Зиновјев со тоа што заработи затворска казна. Но на крајот, како секоја лага, се обелодени и оваа.

Борбата меѓу буржоазијата и болшевиците предизвика да падне патриотската маска на буржоазијата. Додека се ширеше работничкото движење во Петроград, буржоаската влада порадо ќе им ја предадеше земјата на германските империјалисти отколку на руските работници, дотолку одеше нивната идолошка заслепеност. Со тоа докажаа дека не се ниту патриоти а ниту пак мислат на својот народ, туку дека единствена цел им е да ја задржат власта и бенефициите кои ги носи истата. Тие се трудеа војниците револуционери да ги пратат на фронт, за истите да не можат да останат во Петроград бидејќи чувствуваа голем ризик. Буржоаската класа со своите дејствија покажа дека единствено решение за работниците е да ја преземат власта во свои раце.

После неуспешниот обид за државен удар на Корнилов кој беше спречен токму од болшевиците, кои пак после овој настан добија голема поддршка од војниците, работниците и селаните а пак буржоаската влада беше сосема демаскирана.

На чело на воениот револуционерен комитет беше поставен Лав Троцки. Тој ја поништи претходната одлука за одење на членовите на воениот револуционерен комитет на фронт и донесе нова одлука за истите да останат во Петроград, со што болшевиците добија поголема моќ. Всушност, буржоаската влада само сакаше да ги оддалечи нив од Петроград. Троцки даде наредба за оружјето од фабриката за оружје да им се предаде на болшевиците во Петроград. Додека војниците ги слушаа наредбите на Троцки, црвената милиција го завземаше градот. Кулата Пјотр и Павел била важна од стратешки причини. Троцки преку разговор и агитација успеал да ги смири групациите во кулата и истата станала револуционерна кула.

Официјално на власт беше буржоаската влада, но секој ден се повеќе ја губеше поддшката а со тоа и моќта. Додека пак, советите требаше да имаат заеднички одговор за ова ситуација. Троцки бил спремен очекуваниот напад да го искористи за целосно преземање на власта. Претседателот на привремената влада Керески го отпочна нападот со тоа што ја нападна болшевичката печатница.  Една млада работничка трчајќи стигна до советски штаб Смолниј барајќи помош од Троцки. Таа ноќ се испчатија илјадници болшевички весници кои го осудуваа конта-револуционерното дејствување на Керенски. Керенски објави војна. Револуционерните работници, селани и војници, теоретски и практично, беа подготвувани од страна на болшевиците токму за овој ден. После случувањата, одговорот беше јасен – револуција!

Посебно внимание се обрнуваше на тоа револуцијата да отпочне за време на рускиот конгрес на работниците, селаните и војниците. Многу е важно да се напомене дека болшевиците не сакаа да направат државен удар, туку народна вооружена револуција. Болшевиците може да ја преземат власта на различни начини, со манупулации, заговори и слично, но не го направија тоа, бидејќи целта не беше само да се освои власта, туку да се уништи буржоаскиот државен апарат и на негово место да се изгради нова пролетерска влада, односно да се воспостави диктатура на пролетаријатот. Или како што се нарекува и подоцна, работничка демократија која демократијата ја исполнува и суштински а не само како сувопарна форма во која работниците се нај недостојна класа која страда.

russian-revolution-HНовата влада, која никна од Советската демократија, се покажа како најдобар облик за овековечување на енергијата на револуционерниот народ, со целосно почитување на основните потреби на истиот. Советите обрнаа големо внимание на тоа во револуционерните процеси, работниците, селаните и војниците да добијат легитимитет. Но, револуцијата не е прашање по кое се гласа, туку тоа е војна на волјата. Поради таа причина болшевиците воопшто не помислуваа на гласање, туку избраа да ги окупираат важните места како што беа, железничката, ПТТ, електраните, клучните мостови, складилиштата за храна, големите печатници и секако, Државната банка. Овие дејствија ги направија без воопшто да се пролее крв. Конечно беше освоен и зимскиот дворец и беше отпочнат советскиот состанок. Против револуционерната волја застанаа ситните бужроаски групи, додека пак меншевиците го напуштија состанокот.

Откако падна буржоаската влада, министрите на истата беа уапсени, додека пак Керенски успеа да избега. Од друга страна пак, советските делегати со голем ентузијазам го прифатија советот на народните комесари на чело со Лењин. Револуционерите кои целиот нивен живот го имаа посветено на борбата не прифаќаа да бидат именувани како министри и затоа избраа ново име, а тоа е, Советот на народни комесари.

Не само називите на владата и функцинерите, во Русија се променија многу суштински работи во општествено-економското уредување.  Со тоа патот на пролетерската револуција веќе беше отворен за целиот свет!

 

Џејлан Велиу

Октомври, 2017. Скопје

Клучни зборови: , , ,
0
img

150 години од „забранетата“ книга – „Капиталот“

das kapital

Работникот колку повеќе богатство произведува, колку расте продуктивноста и силата на трудот, тој толку станува се посиромашен.

К.Маркс во „Капиталот“

„Капиталот“ е книга која 150 години го бранува светот. Ова е дело кое со своите наоди и темелни анализи за односот меѓу капиталот и трудот неколку пати го потресе светот, а и понатаму ги предизвикува етаблираните вистини од граѓанската економија. Дело каде овој однос на капиталот и трудот е како атом околу кој се врти целиот наш денешен општествен свет; дело пред кое јасно и прегледно лежи целата област на модерните социјални односи, како низини и полиња пред гледачот што стои на највисокиот врв.

Авторот на Капиталот како една револуционерна и автентична социјална наука е Карл Маркс. Во таа насока важност на револуционерните погледи и методи кои се развиени во ова дело најдобро се опишани од страна на Енгелс на посмртниот говор на гробот на Маркс од 1883 година: „Како што Чарлс Дарвин го откри законот за развој на органската природа, Маркс го откри законот за развој на човечката историја.“. Првиот том од оваа книга е отпечатен во Германија. Капиталот е пишуван цели 20 години, содржи три тома и претставува книга која ни ги открива „тајните“ на материјалниот свет кој не опкружува, поточно ги симнува маските од сите социјални и културни појави како последица на материјалните околности.

Карл Маркс работел исто како и работниците во тоа време, но со една многу голема разлика. Додека работниците работеле во две смени и во две различни групи, Маркс работел дење по 12 часа и во ноќните часови откако ќе заспиеле неговите деца. Во тие денови семејството Маркс минувало низ тежок период. Имало случај кога Маркс под „хипотека“ ги дал своите обувки и не можел да излезе од дома неколку дена.

Но сите тие лични страдања, пред се на самиот Маркс па и неговата фамилија, вредеа, се создаде Капиталот како радикална критика на политичката економија во чија точност убедени се и капиталистите, но не го признаваат тоа, бидејќи во спротивно ќе се соочат со тоа дека за нив нема излезно решение освен и тие според своите можности како и останатите да се вклучат во производствениот процес кој е неопходен за текот на секојдневието.

Модерниот свет после 1867 година веќе не веруваше дека светот е сопственост на буржоаската класа и дека работниците и селаните треба да бидат нивни робови кои секојдневно се повеќе ќе ги угнетуваат и газат и тоа само со една цел – зголемување на својот профит. И тоа само на сметка на работниците кои деноноќно животите си ги даваа за парче леб. Маркс објасни дека капитализмот претставува угнетувачки систем и систем кој нема иднина, кој вирусот што го напаѓа е токму произведен од него, а тоа се производителите и работници кои во одреден период од развитокот на системот во борбата против капитализмот немаат што да изгубат освен своите окови.

 

„Капиталот“ претставува ноќна мора за буржоаската класа.

Напишав „социјална наука“, но тоа не значи дека Капиталот треба да се држи со бели ракавици, не значи дека е книга која треба да се анализира во лабораторија, туку напротив. Капиталот е книга која е разбирлива и за работничката класа и за селаните како и за буржоаската класа. Капиталот е темелна обработка на Комунистичкиот Манифест, бидејќи во Капиталот обработени се деловите кои говорат за тоа како работничката класа, ќе ја превземе власта и во политички и во социјален сегмент.

Маркс и Енгелс се првите социјалисти кои зборуваат за натежнувањето на капитализмот врз работничката класа; за невработеноста, за сиромаштијата, за политичката и социјалната нееднаквост меѓу луѓето, и првите што бараат економска, социјална еднаквост на сите пред законите. Тие пишувале дека капитализмот е невозможен и дека треба да се промени со социјализам. Мислењата на Маркс и Енгелс се базираа на вистинските случувања и односи во светот, а не на добронамерните фантазии на социјал утопистите. Тие тврдеа дека досегашната историја е историја на класната борба. Исто така тврдеа дека капитализмот е систем во кој секогаш ќе има две спротивставени страни, се додека не преовлада работничката класа, затоа што, како што и напишав погоре, капитализмот е осуден на самоуништување, тој во себе ја произведува својата пропаст.

Во оваа борба за зголемување на капиталот, капиталистот мора да воведува нови мерки и нови технологии. Но ова, полека на сигурно, го поткопува капитализмот, се додека тој во иднина не се претвори во пречка пред средствата за производство што самиот ги создаде. Капитализмот нема да успее да се спаси од кризата во која ќе се вовлече. А во таков случај, единствениот излез е револуцијата. Револуцијата ќе биде потфат токму на работничката класа која што капитализмот ја создаде.

Во Капиталот објаснети се причините зошто никогаш газдите и работниците не можат да се согласат. Сите економисти, освен Маркс зборуваа за модалитети во кои газдата и работникот можат да се договорат и да дејствуваа заедно бидејќи и двајцата се борат за профит. Единствено Маркс зборува за тоа дека профитот на газдата е создаден од работникот и дека капиталистот е тој што го узурпира најголемиот дел од неговиот труд, оставајќи му ронки за да може да преживее и да продолжи да го оплодува и понатаму капиталот а згора на тоа и останувајќи му благодарен за ронките кои ги добива за возврат на неговиот труд. Маркс вели дека богатството на капиталистот потекнува од неговото угнетување на работникот, од крадењето на неговиот труд. Капиталистот, профитот кој го заработува преку угнетување на работникот, го претвора во нова инвестиција преку која угнетува нови работници и тоа така продолжува во круг.

Оваа угнетување е причина за постојаната борба меѓу угнетуваните и угнетувачите. Понекогаш борбата трае долго, затоа што угнетените се откажуваат од борбата или пак го одложуваат нејзиниот конечен крај. Се формираат синдикати дури и политички партии кои ги штитат класните интереси. Но сите договори на овие групации се минливи, не остануваат до крај, поточно не водат кон револуционерни промени, туку претставуваат компромис помеѓу угнетените, угнетувачите и „мировниците“ кои сакаат да направат компромис меѓу нив. Од друга страна пак, сопствениците на капиталот, газдите, иако навидум се согласуваат со договорот, сепак продолжуваат со скриени и интригантни напади кон работниците, нивните организации, синдикати па дури и нивните политички партии.

Колку и да било намалено угнетувањето сепак го имало. Затоа што средствата за производство ја прават посилна буржоазијата. Додека пак, работникот нема ништо друго освен неговиот труд. Профитот е најважен, тој управува дури и со државата. Работникот е оној кој постојано се бори, понекогаш добива некои битки но, тоа не става крај на угнетувањето на буржоаската класа.

 

Да ги угнетеме угнетувачите!

Инвеститорите секогаш се добро организирани за да можат полесно да го угнетуваат работникот. Големите претпријатија ја земаат работата не само на малите и семејни претпријатија туку и на локалните. Со тек на време производството се планира се во поголеми рамки.

Ова не се случува во поединечни земји и економии, туку во цел свет. Светската економија го зазема местото на националната економија воведувајќи секакви олеснителни околности за странските директни инвестиции, кои всушност претставуваат нови логори за работниците. За кои логори државата дава согласност – согласност за угнетување. Светската економија ги држи во рака конците на националната економија и ги испреплетува на таков начин што не можат да се одврзат. Оваа економија може да се развива само плански, но сепак средствата за производство остануваат приватни. На крај на краиштата, она што е потребно не е поголема економија односно повеќе производство туку еднаква распределба на веќе постоечкото кое и онака доволно го има за сите.

haos vo kapitalizmotСамо планска економија е таа кој може да создаде работничката класа која може да го изгради мостот од социјализам до комунизам. Да, капитализмот ќе се брани, тој до сега се покажа доста жилав и адаптабилен на се во име на профитот, нема лесно да се предаде, но револуцијата веќе преминува во потреба во целиот свет. Потребна ни е револуција за да се создаде бескласно општество – комунистичко. Како што вели Маркс, да ги угнетеме угнетувачите.

Реформистите кои во нивните фантазии создаваат подобар свет, се лажат. Човештвото ќе се спаси само кога двете најголеми сили ќе се судрат: силата на капиталот и силата на трудот; силата на угнетувачот и силата на угнетениот, но не заборавајте дека угнетениот ќе извојува победа поради големиот гнев што е собран во него, гнев кој е предизвикан од експлоатацијата на неговиот труд и страдањата на својот социјален вид наназад во историјата. Токму Маркс прогласува неминовност и неопходност од политичка партија, поточно работничката револуционерна парија која ќе ги води работниците кон ослободување од прангите на капиталот.

Капиталот на Маркс претставува најголема опасност за капитализмот, бидејќи во него го објаснува функционирањето на приватната сопственост, на угнетувањето, на крадењето на трудот на работниците и најважното, како да се стави крај на сето ова.

Работници од целиот свет, обединете се, бидејќи нема што да изгубите, освен вашите окови!

 

Џејлан Велиу

ДСП-Ленка, 21.10.2017.

Клучни зборови: , ,
0
img

Че, живееш колку што не’ сакаат!

Image-1Оваа година се навршија 50 години од смртта на Ернесто Че Гевара, поточно од неговото убиство од страна на агентите на ЦИА и тоа без никакво судење и без никаква пресуда. Пред стрелањето го прашале дали има што да каже, а Че на тоа одговорил „Револуцијата е бессмртна“. Знамето под кое се бореше Че, веќе 50 години го веат новите генерации.

Че, сите го запаметија после Кубанската револуција, но тој не застана таму. Че стана идол на светското социјалистичко движење. Посмртните останки на Че се пронајдени после 30 години од неговата смрт во едно мало гратче. Додека чекале до ги однесат во Куба, на еден ѕид се појавил натписот „Че, живееш колку што не’ сакаат“. Да, Че е бессмртен, живее 50 години и ќе продолжи да живее се’ додека има генерации кои веруваат во оваа борба, во подобро општество, во социјализам.

Тој беше интернационален револуционер, беше лекар кој со својот мотоцикл одлучил да ја прошета Латинска Америка и како што напредувал се повеќе забележувал дека секаде постои угнетување, унетување кое него многу му сметало. Забележувајќи го тоа тој се’ повеќе се приближувал кон марксизмот.

Че учествувал во Кубанската револуција, тој е единствениот водач кој не е кубанец. Че е човек, борец кој се откажал од сите државни функции и отишол во други држави за да ја прошири револуцијата. Тоа ни говори за неговиот интернационализам. Прво оди во Конго. Многумина го нарекуваат ентузијаст, фантазер, но тоа не е точно, бидејќи Че се однесува токму како еден интернационален борец. Тој не е интернационалист само по теорија, туку се трудел тоа да го примени и во пракса, затоа и одлучува да оди во Африка, во најугнетуваниот континент. Одтаму, погрешно да се каже дека заминувањето на  Че во тие земји било грешка, бидејќи не ја знаеме точната причина за тоа. Има еден интересен факт кој треба да се разгледа. Имено, Конго е во срцето на Африка, додека пак Боливија во срцето на Латинска Америка, тоа ни укажува на следното, ако Че успееше во неговата намера, револуцијата ќе се проширеше многу брзо и на остатокот од овие два континента и немаше да постои сила што ќе ја запреше.

che radnikЧе додека бил министер за економија не работел само од неговата канцеларија, туку одел во фабриките и работел заедно со останатите работници. Се трудел тоа да биде и пракса за останатите државни функционери. Тоа што Че се откажал од  сите бенефиции како државен функционер и што заминал во друг континент за да ја прошири борбата – револуцијата, говори за неговата високо развиена класна свест и љубов кон револуцијата.

Че бил Ленинист. Тој сметал дека треба да се формира работничка партија, сметал дека неминовно треба да се работи на подигање на свеста и откако ќе се постигне тоа, сметал дека работничка класа ќе биде спремна за вооружен напад. Че никогаш категорично не се откажувал од ниту еден метод во борбата. Сметал дека материјалните околности се оние кои одлучуваат за начинот на борбата, но сепак дека не смее да се излегува вон целта на порбата, а борбата е – подобар свет, додека пак подобар свет е можен само во социјализам. Че сметал дека герилската борба е онаа „вистинската“, но тоа, за жал беше и најголемата негова грешка. Не успевајќи во Конго, Че оди во Боливија, каде што и го убиваат. Но така не само животот на Че, туку и неговата смрт одекна како порака за младите генерации.

Одредени критичари по секоја цена, особено милуваат да упатат критика кон Че, нарекувајќи го фантазер и неговите дела ги споредуваат со детски ентузијазам. Револуционерната љубов,страста, алтруизмот и посветеноста на борбата против угетувачите се одрази и сеуште се одразува во борбата на младите генерации.

Че, борбата во Куба ја гледаше како своја борба, како борба против угнетувачте, иако тој беше Аргентинец. Додека пак денес милиони црвени души, борбите низ целиот свет, каде што постојат угнетувачи и угнетувани ги чувствуваат како свои. Идеите и животот на Че станаа модел за младите револуционери низ целиот свет. Пораката на Че, која што има тежина на тестамент е „или социјалистчка револуција или пак карикатура од револуција“.

Че има многу изреки но ако треба да се оддели една, тоа е следната: „вистинскиот револуционер се води од чувство на љубов“. Че рекол љубов, затоа што љубовта е најсилното чувство кое не тера да се бориме за подобро општество, за подобар свет. Ако немаме љубов ќе бидеме слепи и нема да ги гледаме и чувствуваме угнетувањата кои ни се прават нас а и на другите околу нас. Затоа љубете ја борбата и борете се за подобар свет – за социјализам!

 

Џејлан Велиу,

15.10.2017 – Скопје

0
img

Перспективи за новокадровската влада

Конечно, криминалната и корумпирана влада на РМ предводена од ДУИ и ДПМНЕ е соборена. Па дури и со формирањето на новата влада направен е чекор напред во процесот на отворање на можноста за општествени промени. Секако дека ова е позитивна атмосфера која владее во политичкиот простор на Македонија, се чувствува етер на ослободување и надеж за подобро утре кој граѓаните го вдишуваат насекаде деновиве. Но, самата атмосфера си носи воедно зголемување во очекувањата кај обичните граѓани, а тоа може да се прелее во уште поголема разочараност во иднина ако тие не ги почувствуваат промените на кои сега толку реално се надеваат. Од таму, сега исклучително ќе биде важно, особено за јакнење на демократските капацитети на институциите, следењето на работата на новата влада и резултатот од истата. Се надеваме дека од сега своевидната аристократија во индустријата на граѓанскиот активизам и нивната интелигенција нема како досега секоја критика кон партиите кои ја сочинуваат новата влада да ја окарактеризира и дискредитира со едноставно игнорирање и нејзино клеветење како „режимска“ и слично.  

Честитки за новото мнозинство во парламентот на чело со социјалдемократите од РМ и се разбира кадровските промени во извршно-административното тело на Собранието, кое нели, треба на најдобар можен начин низ институциите да ја спроведува волјата од истото. За волја на вистината не толку ветувачки и надежен е фактот дека една од партиите која беше директен учесник (а не соучесник) во криминалите и репресијата на претходната власт исто така остана дел од новата влада. Така што, имајќи ја предвид недемократичноста и елитизмот на граѓанските партии, особено на ДУИ – имено партија за која и станува збор тука – владата не се промени суштински, туку повеќе ова се промени од кадровски тип, што и секако не се за занемарување. повеќе…

0
img
Цитати
  • Единствен начин да се излезе од магичниот круг на нееднаквост е да се промени целиот систем. Alieen O Caroll
Видео
Неколку прашања до добриот човек: (Бертолд Брехт)

Добар чоек си разбравме,
Но за што ти служи добрината?

Тебе да те купи никој не може
И молњата што дома удира
Не може со пари да се купи.
Разбравме што говориш. Ти кажав нели
Но што тоа кажувш
Прав си, збориш тоа што милиш,
Но што ли мислиш?
Храбар си
Но наспроти кого?
Паметен си
Но кому корист од тоа.

Не би ги превидел твоите бенефити
Пеки бе, тоа што не го привидуваш чиво е?
Нема што да ти се преговори на твоето пријателство,
Пријатели кои ли ти се?

Сега добро сослушајне:
Ти душман си наш
Под некој ѕид ке те истопориме
Но пошто имаш многу добри страни
Пред еден добар ѕид ке те истопориме
Со добри куршуми
Кои молњат од добра пушка ке те стреламе
Потоа ке те погребаме
Со добра лопата
Во добра земја!!!

ПРЕДАВНИК (Назим Хикмет)

„Назим Хикмет сè уште продолжува со предавството негово.
Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува со предавството Назим Хикмет.“
Во еден весник од Анкара излезе ова,
во три реда и со катран црно кое блеска,
во еден весник од Анкара, покрај сликата на адмиралот Вилијамсон
се смешка на 66 сантиметри квадратни, устата до уши му стигнува на американскиот адмирал.
120 милиони лири во нашиот буџет донираше Америка, 120 милиони лири.
„Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува да биде предавник, Назим Хикмет.“
Да, јас сум предавник, ако вие сте патриоти, ако вие сте татковински бранители?!
Јас сум душман татковински, јас сум предавник!
Ако татковината се вашите чифлизи,
ако во вашите сефови и во вашите банкарски сметки е патриотизмот,
ако татковината е умирање од глад покрај патот,
ако татковината е трепет во студот како пес и растрепереност како од маларија во текот на летото,
ако цицањето на нашата крв во вашите фабрики е патриотизам,
ако патриотизмот се канџите на нашите газди,
ако патриотизмот е образование со копје,
ако патриотизмот е полициското ѓубре,
ако вашите трошоци и вашите плати се патриотизмот,
ако патриотизмот се американските бази, американските бомби и американските проектили,
ако патриотизмот не е ослободување од смрдливото ни наше незнаење и темнина,
тогаш јас сум предавник.
Напишете во три реда болдирано со катран црно кое блеска:
Назим Хикмет
сè уште продолжува
да биде предавник!