Движење за социјална правда

Работничката класа во Октомври

cw-11793-medium

Работничката класа, војската и селаните пред 1917 година повеќе пати имаа пробано да ја преземат власта. Кога мислеа дека се е завршено се случи неочекуваното, повторно тргнаа во поход. Работничката класа ја постигна целта кон крајот на октомври 1917-тата година, според стариот руски календар, а според новиот во почетокот на ноември 1917-тата. После Февруарската револуција, работничката класа очекуваше суштински промени од буржуазијата, патем која им ја презеде власта на работниците и направи привремена влада. Таа (работничката класа) не забележа никакви промени,  незадоволна од управувањето на буржоазијата, под слоганот „вие не можете да  управувате додека пак ние не сакаме да бидеме управувани“ се кренаа против буржоазијата во април, јуни и јули и секој нареден пат беа се пожестоки.

Буржоазијата, ситуацијата ја доведе до државен удар. При обидот за државен удар падна демократската маска на буржоаската влада, како што тоа секогаш се случува и подоцна низ целиот свет. Буржоазијата не остави простор за било какви реформи освен револуционерни промени, бидејќи само на тој начин можеа да се задоволуват основните потреби на народот, а тоа се, мир, земја и леб! Незадоволувањето токму на овие потреби доведе до долго очекуваната револуција.

Најважниот момент за Октомвриската револуција беше тоа што народните маси сватија дека единствениот излез е во револуционерната промена. Буржоаската влада отиде до таму што дури се служеше и со патриотизам за да го убеди народот за понатамошно учество во првата светска војна, а во исто време се служеа и со анти-комунистичка пропаганда, на сметка на болшевиците.

Болшевиците ја поддржуваа борбата против внатрешната буржоазија и често велеа дека борбата првенствено треба да се води внатре, против својата буржоазија, односно против државната. Додека растеше влијанието на болшевиците во масите, се ширеа лаги дека Лењин и Зиновјев се германски агенти! Овие лаги им наштетија на болшевиците со тоа што произлезе одлука за апсење на Лењин и Зиновјеј а тие се повлекоа на наопределено време. Троцки застана против јавното мислење и ги штитеше Лењин и Зиновјев со тоа што заработи затворска казна. Но на крајот, како секоја лага, се обелодени и оваа.

Борбата меѓу буржоазијата и болшевиците предизвика да падне патриотската маска на буржоазијата. Додека се ширеше работничкото движење во Петроград, буржоаската влада порадо ќе им ја предадеше земјата на германските империјалисти отколку на руските работници, дотолку одеше нивната идолошка заслепеност. Со тоа докажаа дека не се ниту патриоти а ниту пак мислат на својот народ, туку дека единствена цел им е да ја задржат власта и бенефициите кои ги носи истата. Тие се трудеа војниците револуционери да ги пратат на фронт, за истите да не можат да останат во Петроград бидејќи чувствуваа голем ризик. Буржоаската класа со своите дејствија покажа дека единствено решение за работниците е да ја преземат власта во свои раце.

После неуспешниот обид за државен удар на Корнилов кој беше спречен токму од болшевиците, кои пак после овој настан добија голема поддршка од војниците, работниците и селаните а пак буржоаската влада беше сосема демаскирана.

На чело на воениот револуционерен комитет беше поставен Лав Троцки. Тој ја поништи претходната одлука за одење на членовите на воениот револуционерен комитет на фронт и донесе нова одлука за истите да останат во Петроград, со што болшевиците добија поголема моќ. Всушност, буржоаската влада само сакаше да ги оддалечи нив од Петроград. Троцки даде наредба за оружјето од фабриката за оружје да им се предаде на болшевиците во Петроград. Додека војниците ги слушаа наредбите на Троцки, црвената милиција го завземаше градот. Кулата Пјотр и Павел била важна од стратешки причини. Троцки преку разговор и агитација успеал да ги смири групациите во кулата и истата станала револуционерна кула.

Официјално на власт беше буржоаската влада, но секој ден се повеќе ја губеше поддшката а со тоа и моќта. Додека пак, советите требаше да имаат заеднички одговор за ова ситуација. Троцки бил спремен очекуваниот напад да го искористи за целосно преземање на власта. Претседателот на привремената влада Керески го отпочна нападот со тоа што ја нападна болшевичката печатница.  Една млада работничка трчајќи стигна до советски штаб Смолниј барајќи помош од Троцки. Таа ноќ се испчатија илјадници болшевички весници кои го осудуваа конта-револуционерното дејствување на Керенски. Керенски објави војна. Револуционерните работници, селани и војници, теоретски и практично, беа подготвувани од страна на болшевиците токму за овој ден. После случувањата, одговорот беше јасен – револуција!

Посебно внимание се обрнуваше на тоа револуцијата да отпочне за време на рускиот конгрес на работниците, селаните и војниците. Многу е важно да се напомене дека болшевиците не сакаа да направат државен удар, туку народна вооружена револуција. Болшевиците може да ја преземат власта на различни начини, со манупулации, заговори и слично, но не го направија тоа, бидејќи целта не беше само да се освои власта, туку да се уништи буржоаскиот државен апарат и на негово место да се изгради нова пролетерска влада, односно да се воспостави диктатура на пролетаријатот. Или како што се нарекува и подоцна, работничка демократија која демократијата ја исполнува и суштински а не само како сувопарна форма во која работниците се нај недостојна класа која страда.

russian-revolution-HНовата влада, која никна од Советската демократија, се покажа како најдобар облик за овековечување на енергијата на револуционерниот народ, со целосно почитување на основните потреби на истиот. Советите обрнаа големо внимание на тоа во револуционерните процеси, работниците, селаните и војниците да добијат легитимитет. Но, револуцијата не е прашање по кое се гласа, туку тоа е војна на волјата. Поради таа причина болшевиците воопшто не помислуваа на гласање, туку избраа да ги окупираат важните места како што беа, железничката, ПТТ, електраните, клучните мостови, складилиштата за храна, големите печатници и секако, Државната банка. Овие дејствија ги направија без воопшто да се пролее крв. Конечно беше освоен и зимскиот дворец и беше отпочнат советскиот состанок. Против револуционерната волја застанаа ситните бужроаски групи, додека пак меншевиците го напуштија состанокот.

Откако падна буржоаската влада, министрите на истата беа уапсени, додека пак Керенски успеа да избега. Од друга страна пак, советските делегати со голем ентузијазам го прифатија советот на народните комесари на чело со Лењин. Револуционерите кои целиот нивен живот го имаа посветено на борбата не прифаќаа да бидат именувани како министри и затоа избраа ново име, а тоа е, Советот на народни комесари.

Не само називите на владата и функцинерите, во Русија се променија многу суштински работи во општествено-економското уредување.  Со тоа патот на пролетерската револуција веќе беше отворен за целиот свет!

 

Џејлан Велиу

Октомври, 2017. Скопје

Клучни зборови: , , ,
0
img
Цитати
  • Оној кој не се движи, не ги забележува своите окови. Роза Луксембург
Видео
Неколку прашања до добриот човек: (Бертолд Брехт)

Добар чоек си разбравме,
Но за што ти служи добрината?

Тебе да те купи никој не може
И молњата што дома удира
Не може со пари да се купи.
Разбравме што говориш. Ти кажав нели
Но што тоа кажувш
Прав си, збориш тоа што милиш,
Но што ли мислиш?
Храбар си
Но наспроти кого?
Паметен си
Но кому корист од тоа.

Не би ги превидел твоите бенефити
Пеки бе, тоа што не го привидуваш чиво е?
Нема што да ти се преговори на твоето пријателство,
Пријатели кои ли ти се?

Сега добро сослушајне:
Ти душман си наш
Под некој ѕид ке те истопориме
Но пошто имаш многу добри страни
Пред еден добар ѕид ке те истопориме
Со добри куршуми
Кои молњат од добра пушка ке те стреламе
Потоа ке те погребаме
Со добра лопата
Во добра земја!!!

ПРЕДАВНИК (Назим Хикмет)

„Назим Хикмет сè уште продолжува со предавството негово.
Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува со предавството Назим Хикмет.“
Во еден весник од Анкара излезе ова,
во три реда и со катран црно кое блеска,
во еден весник од Анкара, покрај сликата на адмиралот Вилијамсон
се смешка на 66 сантиметри квадратни, устата до уши му стигнува на американскиот адмирал.
120 милиони лири во нашиот буџет донираше Америка, 120 милиони лири.
„Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува да биде предавник, Назим Хикмет.“
Да, јас сум предавник, ако вие сте патриоти, ако вие сте татковински бранители?!
Јас сум душман татковински, јас сум предавник!
Ако татковината се вашите чифлизи,
ако во вашите сефови и во вашите банкарски сметки е патриотизмот,
ако татковината е умирање од глад покрај патот,
ако татковината е трепет во студот како пес и растрепереност како од маларија во текот на летото,
ако цицањето на нашата крв во вашите фабрики е патриотизам,
ако патриотизмот се канџите на нашите газди,
ако патриотизмот е образование со копје,
ако патриотизмот е полициското ѓубре,
ако вашите трошоци и вашите плати се патриотизмот,
ако патриотизмот се американските бази, американските бомби и американските проектили,
ако патриотизмот не е ослободување од смрдливото ни наше незнаење и темнина,
тогаш јас сум предавник.
Напишете во три реда болдирано со катран црно кое блеска:
Назим Хикмет
сè уште продолжува
да биде предавник!