Движење за социјална правда

Груп Јорум – нешто многу повеќе од музичка приказна

 

Групата Јорум (турс. Grup Yorum), е музичка дружина која е формирана во 1985 година од страна на четворица другари студенти при Универзитетот во Мармара. Јорум, уште од нејзиното формирање е многу повеќе од музичка група, впрочем самото име на групата („уorum“, мк. „став“ или букално „коментар“) алудира на тоа дека музиката која оваа дружина ја создава е само средство да се искажат ставовите во однос на политичките состојби како и да се деконструираат историските „вистини“ кои секојдневно се репродуцираат од страна на државата.

Групата, преку музиката го изразува револтот на народот опевајќи народни херои и компонирајќи  и актуелизирајќи ги текстовите од разни помалку или повеќе популарни револуционерни поети како акт на борба против капитализмот, империјализмот и особено домашната елитна буржоазија. Групата, промовирајќи ги сопствените политички погледни не се однесува само како класична музичка група која одржува концерти и снима албуми, туку членовите на оваа музичка група со својата музика и дела учествуваат на разни протести, антикапиталистички и антиимперијалистичјки иницијативи, штрајкови како и окупации на универзитети и фабрики.

Поради радикланите политички погледни на членовите на групата како и пораката која ја носи самиот колектив нивните настапи, песни и албуми често биле забранувани а неретко членовите на Јорум биле приведувани и апсени. Групата често се поврзува со разни акции од политичката историја на Турција извршени од страна на радикланите левичарски групи.

Музиката на групата пренесува силни пораки за антиимперијалистичката борба, за убиствата во турските затвори, за политички мотивираните смртни казни,  за страдањата и борбата на курдскиот народ, за слободниот свет…

Во 2006 година, на 10 месеци затворска казна е осудена девојка која во својот дом слушала песна од Јорум, под обвинение дека шири терористичка пропаганда. Сега во 2018 година, 10 членови на групата се во затвор, а за шест се води потрага, лудилото оди до таму што државата предвидува награда за оние кои ќе го кажат местото на членовите на групата за кои има потерница.

Денеска Јорум има две  крила, едното крило кое дејствува во Турција и другото крило кое дејствува во Европа и ширум светот. Европското крило на 09.06.2018 година, одржа концерт во Софија во знак на поддршка на другарите кои се во затвор и оние против кои има потерница. Вакви концерти претродно се одржаа во неколку градови низ европа вклучитело непосредно пред концертот во Софија беше одржан концерт во Атина како и Солун во Грција.

Членовите на Ленка и Левица го поддржаа концертот на Груп Јорум во Софија, упатувајќи порака за ослободување на сите членови на групата кои се во затвор, бидејќи борбата е интернационална.

Клучни зборови: , , ,
0
img

Положбата на жената пред и после Октомвриската револуција

Залудно е да се спомнува Октомвриската револуција а без притоа да не се спомне и придонесот на жените во истата. Во турбулентниот период кој следуваше по падот на Царскиот режим, жените придонесуваа за Февруарската револуција, а истовремено ги поставуваа темелите и на Октомвриската револуција. Кога се анализира дискриминацијата која им се правела на жените за време на Царска Русија и нивниот конзервативен начин на живот, вклучувањето на жените во револуцијата добива поголемо значење. Тие во овој период излегуваат од дотогашната матрица која била определна за нивните животи и активно се вклучуваат во подготвување на работничката револуција која пак за нив носи едни нови и прогресивни вредности.

Во овој текст ќе зборувам за жените кои прво биле робови на нивните татковци а потоа на нивните сопрузи. За жените кои биле принудувани да стапуваат во брак уште на детска возраст и кои немале право на образование. Тие жени иако работеле на исти работни места со мажите, не добивале ниту половина од нивната плата а немале ниту права над нивните деца. Тие биле приморани дури да се породуваат под или зад тезгите каде што работеле и потоа веднаш продолжувале со нивната работа, без да имаат доволно време да ги хранат нивните деца, кои често пати умирале од таа причина. Зборувам за жени кои иако толку многу работеле но сепак немале право на приватна сопственост. Сето ова зборува за положбата на жените во Царска Русија која е еднаква на нивно понижување и деградирање. Кога жените се свртиле кон работничката класа, кога ја поддржале власта на работничката класа, не преостанало ништо друго, освен после Октомвриската револуција да се уважат нивните барања и тие конечно да почнат да живеат како рамноправни чинители, субјекти на едно општество.

После Октомвриската револуција се вложиле надчовечки напори за да се подобри животот на жените, бидејќи оваа револуција знаечела и нивно ослободување од стегите на конзервативизмот и животот кој им бил приреден пред револуцијата. Тоа се одвивало тешко, бидејќи начинот на живот на жените во Царска Русија веќе претставувал и дел од традицијата, а знаеме дека традицијата и обичајните норми најтешко се менуваат, но сепак успеале. Болшевичката партија е таа која ги одвлече жените од „затворот“ во кој живееле до тогаш. Октомвриската револуција била насушно потребна и за позицијата на жените во оштеството, во спротивно истата и можеби не би успеала. Во првите години после револуцијата, работничката власт ги направи чекорите кои беа потребни иако тоа било многу тешко. Придобивките како за работниците така и за жените работнички, како и за сите жени се неспорни. Денес сеуште постојат држави кои им ги немаат признаено правата на жените кои пред 100 години беа признаени во Советскиот Сојуз. Советскиот Сојуз е прва земја во која жените добиваат право на глас без никаков предуслов, наспроти една Швајцарија, која денес важи за една од најдемократските земји, а која правото на глас на жените им го признава дури во 1971 година.

Работничката држава која што беше производ на Октомвриската револуција веднаш воведе изедначување на машкиот и женскиот труд, односно жените за иста работа добивале исти примања како и мажите.

Секоја жена што сакала да работи, веднаш добивала работа. Работничката држава воведе градинки во сите работни места, а во истите не се одгледувале само децата на жените работнички туку тие биле достапни воопшто за сите деца. Додека пак во западните земји се уште образованието и здравството биле луксуз само на буржоаската класа. Исто така се отвориле и старски домови и домови за болни лица.

Пред 100 години, се одзеде правото на црквата да венча и разведува со цел да се ограничи силата на истата. Работничката држава се борела за стапувањето во брак или разведувањето да зависат потполно од слободната волја на луѓето а не тоа да се должи на некои конзервативни правила како што било до тогаш. После Октомвриската револуција жените добиле право на абортус, кое право денес и после 100 години не е достапно во многу држави. А тогаш, пред точно 100 години жените тоа можеле да го прават на легален начин исполнувајќи ги сите медицински услови. Во тие услови кога во целиот свет абортусот беше забранет, Советскиот сојуз донесе одлука тоа да се прави бесплатно.

Целосната рамноправност и политичките права, жените прв пат ги добиле во Советскиот сојуз, во земјата на работничката држава. Советската влада направила голем скок во описменување и вработување на жените.

Октомвриската револуција ги отворила вратите за жение кон едно поубаво општество за нив, каде што се вреднуваат нивниот труд и умствени капацитети, додека пак тоа до тогаш го немаше направено ниту една капиталистичка држава, а во кои држави и денес жените се гледаат само како алатки за размножување и на кои, во името на демократијата, човековите права и половата рамноправност им се признаваат скоро сите права, но без истите суштински да се исполнат. Советите не само што ги признаваа правата на жените туку и го вреднуваа нивниот труд како темелна вредност на една индивидуа. А денес, иако жените во повеќето земји ги уживаат сите права, сепак тие се подложни на омаловажувања, само поради нивниот пол, само поради конзервативните сфаќања кои не се искоренети, само поради тоа што се смета дека жените треба само да раѓаат и да се грижат за нивните деца, сопрузи и домови, без ниту едно логично објаснување. Долги години советската жена продолжила да живее во општество кое ниту една капиталистичка држава не го нудеше и се уште не го нуди.

Со новата Октомвриска револуција повторно таа врата ќе биде остворена за жените а тие радосно ќе минуваат низ неа, ослобудувајќи се себеси заедно со работничката класа. Бидејќи револуцијата без жени е невозможна; ослободувањето на работничката класа, оди рака под рака со ослободувањето на жената, бидејќи без револуција, жената не може да се ослободи.

 

Џејлан Велиу

Декември, 2017, Скопје

 

0
img

Работничката класа во Октомври

cw-11793-medium

Работничката класа, војската и селаните пред 1917 година повеќе пати имаа пробано да ја преземат власта. Кога мислеа дека се е завршено се случи неочекуваното, повторно тргнаа во поход. Работничката класа ја постигна целта кон крајот на октомври 1917-тата година, според стариот руски календар, а според новиот во почетокот на ноември 1917-тата. После Февруарската револуција, работничката класа очекуваше суштински промени од буржуазијата, патем која им ја презеде власта на работниците и направи привремена влада. Таа (работничката класа) не забележа никакви промени,  незадоволна од управувањето на буржоазијата, под слоганот „вие не можете да  управувате додека пак ние не сакаме да бидеме управувани“ се кренаа против буржоазијата во април, јуни и јули и секој нареден пат беа се пожестоки.

Буржоазијата, ситуацијата ја доведе до државен удар. При обидот за државен удар падна демократската маска на буржоаската влада, како што тоа секогаш се случува и подоцна низ целиот свет. Буржоазијата не остави простор за било какви реформи освен револуционерни промени, бидејќи само на тој начин можеа да се задоволуват основните потреби на народот, а тоа се, мир, земја и леб! Незадоволувањето токму на овие потреби доведе до долго очекуваната револуција.

Најважниот момент за Октомвриската револуција беше тоа што народните маси сватија дека единствениот излез е во револуционерната промена. Буржоаската влада отиде до таму што дури се служеше и со патриотизам за да го убеди народот за понатамошно учество во првата светска војна, а во исто време се служеа и со анти-комунистичка пропаганда, на сметка на болшевиците.

Болшевиците ја поддржуваа борбата против внатрешната буржоазија и често велеа дека борбата првенствено треба да се води внатре, против својата буржоазија, односно против државната. Додека растеше влијанието на болшевиците во масите, се ширеа лаги дека Лењин и Зиновјев се германски агенти! Овие лаги им наштетија на болшевиците со тоа што произлезе одлука за апсење на Лењин и Зиновјеј а тие се повлекоа на наопределено време. Троцки застана против јавното мислење и ги штитеше Лењин и Зиновјев со тоа што заработи затворска казна. Но на крајот, како секоја лага, се обелодени и оваа.

Борбата меѓу буржоазијата и болшевиците предизвика да падне патриотската маска на буржоазијата. Додека се ширеше работничкото движење во Петроград, буржоаската влада порадо ќе им ја предадеше земјата на германските империјалисти отколку на руските работници, дотолку одеше нивната идолошка заслепеност. Со тоа докажаа дека не се ниту патриоти а ниту пак мислат на својот народ, туку дека единствена цел им е да ја задржат власта и бенефициите кои ги носи истата. Тие се трудеа војниците револуционери да ги пратат на фронт, за истите да не можат да останат во Петроград бидејќи чувствуваа голем ризик. Буржоаската класа со своите дејствија покажа дека единствено решение за работниците е да ја преземат власта во свои раце.

После неуспешниот обид за државен удар на Корнилов кој беше спречен токму од болшевиците, кои пак после овој настан добија голема поддршка од војниците, работниците и селаните а пак буржоаската влада беше сосема демаскирана.

На чело на воениот револуционерен комитет беше поставен Лав Троцки. Тој ја поништи претходната одлука за одење на членовите на воениот револуционерен комитет на фронт и донесе нова одлука за истите да останат во Петроград, со што болшевиците добија поголема моќ. Всушност, буржоаската влада само сакаше да ги оддалечи нив од Петроград. Троцки даде наредба за оружјето од фабриката за оружје да им се предаде на болшевиците во Петроград. Додека војниците ги слушаа наредбите на Троцки, црвената милиција го завземаше градот. Кулата Пјотр и Павел била важна од стратешки причини. Троцки преку разговор и агитација успеал да ги смири групациите во кулата и истата станала револуционерна кула.

Официјално на власт беше буржоаската влада, но секој ден се повеќе ја губеше поддшката а со тоа и моќта. Додека пак, советите требаше да имаат заеднички одговор за ова ситуација. Троцки бил спремен очекуваниот напад да го искористи за целосно преземање на власта. Претседателот на привремената влада Керески го отпочна нападот со тоа што ја нападна болшевичката печатница.  Една млада работничка трчајќи стигна до советски штаб Смолниј барајќи помош од Троцки. Таа ноќ се испчатија илјадници болшевички весници кои го осудуваа конта-револуционерното дејствување на Керенски. Керенски објави војна. Револуционерните работници, селани и војници, теоретски и практично, беа подготвувани од страна на болшевиците токму за овој ден. После случувањата, одговорот беше јасен – револуција!

Посебно внимание се обрнуваше на тоа револуцијата да отпочне за време на рускиот конгрес на работниците, селаните и војниците. Многу е важно да се напомене дека болшевиците не сакаа да направат државен удар, туку народна вооружена револуција. Болшевиците може да ја преземат власта на различни начини, со манупулации, заговори и слично, но не го направија тоа, бидејќи целта не беше само да се освои власта, туку да се уништи буржоаскиот државен апарат и на негово место да се изгради нова пролетерска влада, односно да се воспостави диктатура на пролетаријатот. Или како што се нарекува и подоцна, работничка демократија која демократијата ја исполнува и суштински а не само како сувопарна форма во која работниците се нај недостојна класа која страда.

russian-revolution-HНовата влада, која никна од Советската демократија, се покажа како најдобар облик за овековечување на енергијата на револуционерниот народ, со целосно почитување на основните потреби на истиот. Советите обрнаа големо внимание на тоа во револуционерните процеси, работниците, селаните и војниците да добијат легитимитет. Но, револуцијата не е прашање по кое се гласа, туку тоа е војна на волјата. Поради таа причина болшевиците воопшто не помислуваа на гласање, туку избраа да ги окупираат важните места како што беа, железничката, ПТТ, електраните, клучните мостови, складилиштата за храна, големите печатници и секако, Државната банка. Овие дејствија ги направија без воопшто да се пролее крв. Конечно беше освоен и зимскиот дворец и беше отпочнат советскиот состанок. Против револуционерната волја застанаа ситните бужроаски групи, додека пак меншевиците го напуштија состанокот.

Откако падна буржоаската влада, министрите на истата беа уапсени, додека пак Керенски успеа да избега. Од друга страна пак, советските делегати со голем ентузијазам го прифатија советот на народните комесари на чело со Лењин. Револуционерите кои целиот нивен живот го имаа посветено на борбата не прифаќаа да бидат именувани како министри и затоа избраа ново име, а тоа е, Советот на народни комесари.

Не само називите на владата и функцинерите, во Русија се променија многу суштински работи во општествено-економското уредување.  Со тоа патот на пролетерската револуција веќе беше отворен за целиот свет!

 

Џејлан Велиу

Октомври, 2017. Скопје

Клучни зборови: , , ,
0
img

Че, живееш колку што не’ сакаат!

Image-1Оваа година се навршија 50 години од смртта на Ернесто Че Гевара, поточно од неговото убиство од страна на агентите на ЦИА и тоа без никакво судење и без никаква пресуда. Пред стрелањето го прашале дали има што да каже, а Че на тоа одговорил „Револуцијата е бессмртна“. Знамето под кое се бореше Че, веќе 50 години го веат новите генерации.

Че, сите го запаметија после Кубанската револуција, но тој не застана таму. Че стана идол на светското социјалистичко движење. Посмртните останки на Че се пронајдени после 30 години од неговата смрт во едно мало гратче. Додека чекале до ги однесат во Куба, на еден ѕид се појавил натписот „Че, живееш колку што не’ сакаат“. Да, Че е бессмртен, живее 50 години и ќе продолжи да живее се’ додека има генерации кои веруваат во оваа борба, во подобро општество, во социјализам.

Тој беше интернационален револуционер, беше лекар кој со својот мотоцикл одлучил да ја прошета Латинска Америка и како што напредувал се повеќе забележувал дека секаде постои угнетување, унетување кое него многу му сметало. Забележувајќи го тоа тој се’ повеќе се приближувал кон марксизмот.

Че учествувал во Кубанската револуција, тој е единствениот водач кој не е кубанец. Че е човек, борец кој се откажал од сите државни функции и отишол во други држави за да ја прошири револуцијата. Тоа ни говори за неговиот интернационализам. Прво оди во Конго. Многумина го нарекуваат ентузијаст, фантазер, но тоа не е точно, бидејќи Че се однесува токму како еден интернационален борец. Тој не е интернационалист само по теорија, туку се трудел тоа да го примени и во пракса, затоа и одлучува да оди во Африка, во најугнетуваниот континент. Одтаму, погрешно да се каже дека заминувањето на  Че во тие земји било грешка, бидејќи не ја знаеме точната причина за тоа. Има еден интересен факт кој треба да се разгледа. Имено, Конго е во срцето на Африка, додека пак Боливија во срцето на Латинска Америка, тоа ни укажува на следното, ако Че успееше во неговата намера, револуцијата ќе се проширеше многу брзо и на остатокот од овие два континента и немаше да постои сила што ќе ја запреше.

che radnikЧе додека бил министер за економија не работел само од неговата канцеларија, туку одел во фабриките и работел заедно со останатите работници. Се трудел тоа да биде и пракса за останатите државни функционери. Тоа што Че се откажал од  сите бенефиции како државен функционер и што заминал во друг континент за да ја прошири борбата – револуцијата, говори за неговата високо развиена класна свест и љубов кон револуцијата.

Че бил Ленинист. Тој сметал дека треба да се формира работничка партија, сметал дека неминовно треба да се работи на подигање на свеста и откако ќе се постигне тоа, сметал дека работничка класа ќе биде спремна за вооружен напад. Че никогаш категорично не се откажувал од ниту еден метод во борбата. Сметал дека материјалните околности се оние кои одлучуваат за начинот на борбата, но сепак дека не смее да се излегува вон целта на порбата, а борбата е – подобар свет, додека пак подобар свет е можен само во социјализам. Че сметал дека герилската борба е онаа „вистинската“, но тоа, за жал беше и најголемата негова грешка. Не успевајќи во Конго, Че оди во Боливија, каде што и го убиваат. Но така не само животот на Че, туку и неговата смрт одекна како порака за младите генерации.

Одредени критичари по секоја цена, особено милуваат да упатат критика кон Че, нарекувајќи го фантазер и неговите дела ги споредуваат со детски ентузијазам. Револуционерната љубов,страста, алтруизмот и посветеноста на борбата против угетувачите се одрази и сеуште се одразува во борбата на младите генерации.

Че, борбата во Куба ја гледаше како своја борба, како борба против угнетувачте, иако тој беше Аргентинец. Додека пак денес милиони црвени души, борбите низ целиот свет, каде што постојат угнетувачи и угнетувани ги чувствуваат како свои. Идеите и животот на Че станаа модел за младите револуционери низ целиот свет. Пораката на Че, која што има тежина на тестамент е „или социјалистчка револуција или пак карикатура од револуција“.

Че има многу изреки но ако треба да се оддели една, тоа е следната: „вистинскиот револуционер се води од чувство на љубов“. Че рекол љубов, затоа што љубовта е најсилното чувство кое не тера да се бориме за подобро општество, за подобар свет. Ако немаме љубов ќе бидеме слепи и нема да ги гледаме и чувствуваме угнетувањата кои ни се прават нас а и на другите околу нас. Затоа љубете ја борбата и борете се за подобар свет – за социјализам!

 

Џејлан Велиу,

15.10.2017 – Скопје

0
img

А народот кој ПОВЕРУВА имаше едно срце и една душа И НИКОЈ НЕ ВЕЛЕШЕ ДЕКА НЕШТО ОД НЕГОВИОТ ИМОТ Е НЕГОВО ТУКУ СЕ’ ИМ БЕШЕ ЗАЕДНИЧКО

954619_10151609514041952_1451747105_n

 

 

“А народот кој ПОВЕРУВА имаше едно срце и една душа И НИКОЈ НЕ ВЕЛЕШЕ ДЕКА НЕШТО ОД НЕГОВИОТ ИМОТ Е НЕГОВО ТУКУ СЕ’ ИМ БЕШЕ ЗАЕДНИЧКО„ (Евангелије по Лука 4:32)

Празниците се празнуваат само ако е исполнета нивната суштина, можат да слават само оние што суштината нивна ја живеат!

Денес два големи празника во еден ден, но чуму празници ако славениците едвај преживуваат преку цела година!? Празниците во вакви околности се само лажна вредност во суровата реалност, како на работникот така и на верникот.

Работиците обесправени, нивните права погазени, разединети и поробени од шака народ кои средствата за производство ги држат во свои раце, капиталисти! Работниците кои ги создаваат сите добра во заедницата човекова, бдеат во беда на социјалната периферија на истата таа заедница, чуму таков празник!

 

Верниците, они кои го слават воскресението на нивниот учител, следбеници на денешните црно-мантијаши и црквеници како самодекларирани наследници на ликот и делото Христово. Верниците кои на богослужбите од своите разурнати, влажни и тесни домови доаѓаат во раскошните и позлатени храмови во какви Христос никогаш не беше стапнал. Клеровите ги прелажаа верниците, своите домови ги претворија во сараи и палати во името на Бога а на верниците им го одземаа достоинството како работници и ги оставија и понатаму да страдаат за основните нивни потреби за преживување во секојдневниот живот.

 

Напишано е: „Не само од леб ќе живее човекот, а и од секој збор што излегува од устата на Бог“. Напишано е исто така: „Не искушувај го Господ, твојот Бог., Бегај од мене сатано, зашто е напишано: На Господ твојот Бог да му се поклонуваш и само него да му служиш“.

 

Работникот и Верникот имаат исти интереси и непријатели:

– НЕ ЗА ПРИВАТНАТА СОПСТВЕНОСТ!

– ПРОТИВ КЛЕРОВИТЕ и КАПИТАЛИСТИТЕ!

ЗА СОЦИЈАЛИСТИЧКО И ПРАВЕДНО ОПШТЕСТВО!

 

 

ДСП „Ленка“
1. Мај 2016

 

 

0
img

СООПШТЕНИЕ ДО МЕДИУМИТЕ ПО ПОВОД ФОРМИРАЊЕТО НА НОВАТА ПАРТИЈА „ЛЕВИЦА“

logo511-300x200

Само Партија може да запре партија!

Движењето за социјална правда „ЛЕНКА“ ја известува слободоумната македонска јавност дека го поздравува основањето на новата автентична политичка партија во Македонија – „ЛЕВИЦА“ создадена од сосема нови лица со кредибилитет стекнат преку долга километража на неколкугодишен искрен активизам позади себе.

Сакаме јавно да ги потврдиме медиумските написи од последниве неколку дена и да обзнаниме дека речиси целокупното активно членство на ДСП „ЛЕНКА“ работи во насока на популаризирање и идна судска регистрација на Партијата –но, притоа ЛЕНКА ќе продолжи да постои како самостоен правен субјект.

Нашите членови се решија на ваков потег со цел да дадат до знаење дека, за разлика од постоечките партии на македонската политичка сцена, ЛЕВИЦА е единствената која се создава „одоздола“, преку политичко зреење на досегашните неизвалкани граѓански активисти кои, согласно духот на времето, сфатија дека нема никаква поголема општествена корист од утопистички хоризонтални движења, краткорочни идеолошки непрофилирани акции и иницијативи или создавање на проектно ориентирани невладини организации.

Македонските прилики бараат сериозна и посветена структура која ќе ги обедини досегашните дисперзирани движења на отпорот во една организирана сила, создадена од нови еманципирани и класно освестени млади луѓе, кои работејќи заедно за општото добро, како што покажале многупати досега во изминативе осум години – секогаш ќе го артикулираат гласот на безгласните.

Улиците не ги напуштаме, но и Парламентот не им го оставаме!

Кога институциите се глуви, време е да влеземе во нив!

Подобро општество е неопходно, подобро општество е можно!

ЌЕ ПОБЕДИМЕ

 

lenkaLogo-565x320

Скопје

15 ноември 2015

Цитати
  • Не вреднувам авторитети. Не вреднувам системи. Не ја вреднувам патријархалната религија. Не го вреднувам она кое те обезвреднува кога ја кажуваш вистината. Па не сум исплашена од крајниот исход и тоа е најголемото “средство” со кое располагам Susan Powter
Видео
Неколку прашања до добриот човек: (Бертолд Брехт)

Добар чоек си разбравме,
Но за што ти служи добрината?

Тебе да те купи никој не може
И молњата што дома удира
Не може со пари да се купи.
Разбравме што говориш. Ти кажав нели
Но што тоа кажувш
Прав си, збориш тоа што милиш,
Но што ли мислиш?
Храбар си
Но наспроти кого?
Паметен си
Но кому корист од тоа.

Не би ги превидел твоите бенефити
Пеки бе, тоа што не го привидуваш чиво е?
Нема што да ти се преговори на твоето пријателство,
Пријатели кои ли ти се?

Сега добро сослушајне:
Ти душман си наш
Под некој ѕид ке те истопориме
Но пошто имаш многу добри страни
Пред еден добар ѕид ке те истопориме
Со добри куршуми
Кои молњат од добра пушка ке те стреламе
Потоа ке те погребаме
Со добра лопата
Во добра земја!!!

ПРЕДАВНИК (Назим Хикмет)

„Назим Хикмет сè уште продолжува со предавството негово.
Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува со предавството Назим Хикмет.“
Во еден весник од Анкара излезе ова,
во три реда и со катран црно кое блеска,
во еден весник од Анкара, покрај сликата на адмиралот Вилијамсон
се смешка на 66 сантиметри квадратни, устата до уши му стигнува на американскиот адмирал.
120 милиони лири во нашиот буџет донираше Америка, 120 милиони лири.
„Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува да биде предавник, Назим Хикмет.“
Да, јас сум предавник, ако вие сте патриоти, ако вие сте татковински бранители?!
Јас сум душман татковински, јас сум предавник!
Ако татковината се вашите чифлизи,
ако во вашите сефови и во вашите банкарски сметки е патриотизмот,
ако татковината е умирање од глад покрај патот,
ако татковината е трепет во студот како пес и растрепереност како од маларија во текот на летото,
ако цицањето на нашата крв во вашите фабрики е патриотизам,
ако патриотизмот се канџите на нашите газди,
ако патриотизмот е образование со копје,
ако патриотизмот е полициското ѓубре,
ако вашите трошоци и вашите плати се патриотизмот,
ако патриотизмот се американските бази, американските бомби и американските проектили,
ако патриотизмот не е ослободување од смрдливото ни наше незнаење и темнина,
тогаш јас сум предавник.
Напишете во три реда болдирано со катран црно кое блеска:
Назим Хикмет
сè уште продолжува
да биде предавник!