Движење за социјална правда

Ниту забите на лавот, ниту боцките на розата!

– Или за акушерите на комунизмот.

15423524_1230173373734806_2003048860_n


Во раните денови на септември 2014 година помеѓу група луѓе почна да се заговара создавање ново студентско движење, кое по својата суштина радикално ќе отклонува од дотогаш постоечките и за првпат во Македонија ќе ги отвори портите за супстанцијално различна политика. Претпоставките беа поставени, заклучок извесен, требаше само да се изведе егзистенцијата на супстанцијалната другост. Овде веднаш недвосмислено кажувам, движењето воопшто не се роди од индивидуалните медитации на неколкумината – како Атина од главата на Ѕевс – туку тоа беше нужна антитеза на општествената стварност во ова време, па неколкумината сфатете ги како ладната инструменталност на нужноста. Едноставно  контурите на политичкиот простор беа се оцртале сами, наше беше да ја исполниме содржнита во нив.

Во таа насока ја поставувам првата теза: Студентскиот пленум беше производ на општествените околности, односно новото општествено движење кое тој го најави беше дирекна антитеза на долгогодишната политичка парадигма во Македонија!
 Тоа не значи дека политичкиот медиум на движењето претходно не постоел фрагментирано во општеството, туку значи дека во Студентскиот пленум за прв пат се случи неговата синтеза. Хоризонталната структура беше застапена во низа други културно-политички субјекти од поинаков вид (АКСЦ, Храна а не оружје, Контра кадар..), академскиот јазик беше присутен во разни организации (Млади Сократовци), субверзивната акција и претходно го исполнуваше општествениот простор (Ленка, Слободен Индекс, Плоштад слобода), но синтезата во еден конкретен политички медиум за прв пат се случи во Студентскиот пленум и таа беше посредувана – во форма на негација – од општествената стварност во тоа време. Нужно мораше да се доврши поимот на авторитарната неолиберална политика водена во континуитет и со прогресивен развој – од сите влади од осамостојувањето на Република Македонија па сè до денес – за да ја исфрли во оптек својата контрадикција – радикално егалитарната политика. In concreto тоа значи дека последната влада на ВМРО – ДПМНЕ и ДУИ го заврши она што владите на СДСМ го почнаа, имено елитизирање на економијата и нејзино отуѓување од обичниот човек, попратено со создавање на сопствени центри на економска моќ, или кажано едноставно – деполитизација на економијата (нешто во што обичниот човек не е зафатен, нешто што не се однесува на polis-от, заедничкото), понатаму етнизација на политичкото, попратено со инструментално заострување на меѓуетничките тензии, заробување на платформите за комуникација, економска и политичка репресија на медиумите и насилство во каналите за комуникација,  економско и политичко слабеење на универзитетите и систематско деградирање на авторитетот на интелектуалецот во општеството, репресија кон отклонувачките политички движења, како и многу други политички пракси кои го исполнуваат поимот на досегашната политичка парадигма во Република Македонија. Работите гледани на овој начин овозможуваат да се препознае линијата на континуираното владеење на политичките елити, па оттука може слободно да се зборува за една политичка парадигма во континуиран развој.

Значајно ќе биде овде да се расветли попатниот заклучок до кој доаѓаме дека меѓу двете досегашни политички опции не постои никаква супстанцијална разлика. Притоа митот за нивната спротивставеност е разрушен и тие се покажуваат како некаква историска грешка на македонскиот народ, случајно фаќање лево и десно, профана акциденција indeed, со единствена цел: обезмоќување (политичко и економско) на обичниот човек во Македонија. Не би било несоодветно овде да се расветли и улогата на т.н. „граѓански сектор“ или поточно улогата на професионалните активисти. Се прашувам што друго правеа овие луѓе, освен тоа што одново и одново ја ревитализираа оваа политичка парадигма, постојано преоблекувајќи ја во разни модни кројки, преземени од најновите модни текови на неолибералниот ЗАПАД и, се разбира, никогаш не играјќи директно на картата на глупоста на македонскиот народ – бидејќи се доволно внимателни, туку секогаш итро типувајќи на неговата непроникливост. Може слободно метафорично да се мисли дека нивната функција е онаа на желудочните сокови кои ја разградуваат лошата храна како би била полесно сварлива за обичниот народ и вкусот на странските интереси.

Токму во кулминацијата на оваа тенденција на политичката парадигма во Македонија се роди Студентскиот пленум. Тоа студентско движење, кое веднаш се разлеа во општествено движење и сеопфатно го зафати сите општествени пори, ги обединуваше сите коренито егалитарни политики во општествениот простор, па неизбежно срасна како супстанцијална различност од  постојната политика. Солидарноста, класната еднаквост, слободата на мислење, говор и симболично изразување, сексуалната, половата, како и другите слободи не беа само номинално искажувани, туку и суштински карактеристики на феноменологијата на движењето. Па така, орбитата на неговото распостилање: амфитеатрите, училниците, плоштадите и улиците се трансформира во микро-комунарно општество. Меѓу опфатените од таа парадигма разликите се изгубија, се исцртаа рационалните правци на развој, се напуштија бирократските и отуѓувачки улоги, се истакнаа рационалните авторитети а лажните се маргинализираа, се зголеми продукцијата, се појавија нови приоритети, се ревитализира љубовта, се освои животниот простор во општеството и воедно се стисна тупаницата доволно силна да ги распарчи веќе трулите пранги на корумпираната политичка елита. Впрочем, Студентскиот пленум беше еден елегантно изведен експеримент од општеството, кој имаше една единствена цел, да ја демонстрира егзистенцијата на политичката идеја на комунизмот. Политичката идеја на комунизмот почна да се исцртува во општеството како единствена целосна контрадикција на постоечката општествена стварност, како пробив во нов простор, нова регулација на commons-ите и нивен хуман третман, еднаква дистрибуција на богатството, ново проблематизирање на државата, ново соочување со глобалниот капитализам, преиспитување на политичките категории, а со тоа и афирмирање на политичкото и одделување трансполитичкото од сферата на политиката. Во демострацијата на таа идеја, СП несомнено успеа и со прецизен хируршки зафат ја изолира метастазата од општествениот организам и го откри општеството во својата природна комунитарна состојба.

Овде дирекно доаѓаме и до второто тврдење: Ништо не е поопасно од идејата на која ѝ дошло времето или не постои механизам за спречување на општествената трансформација која созреала и земала замав. Веднаш да потцртаме, појавувањето на Мугра и Левица се првите протегнувања на општеството во зародиш и го претставуваат нужниот дијалектички исчекор напред во историјата. Комунизмот, кој веќе беше опишан од новото општествено движење, ги организира своите сили во рамките на овие два автохтони политички субјекта. Нема двоумење дека сведочиме нов политички јазик, ново дефинирање на поимите кои ја обликуваат општествената стварност, ново поимање на polis-от (заедничкото), нова снага која го демистифицира класното општество и која митот кој орбитира околу него го толкува како класна стапица. Овој организиран отпор против политичките елити од старт е супериорен во однос на нив поради тоа што во својата општествена критика материјалниот каузалитет на македонското општество го изведува до крај – до неговата економска основа- и со тоа ја разголува нивната природа. Се разбира на ова тие од своја страна се загрозени и се принудени да реагирааат.

Реакцијата е насочена во крајна смисла кон спречување и укинување на можноста за една антропо-политика која ги ништи, но дури и реакцијата во дихотомијата ВМРО–СДСМ се разликува единствено по својата акциденталност. Тоа ќе се препознае и во односот кон изворот на таквата политика – Студентскиот пленум. Имено, едната страна тргна во дирекно дискредитирање и неуважување како материјално најзагрозена од него (дискредитации по медуими; Сител; Канал 5; Курир…). Другата, пак, неговото укинување го гледаше во присвојувањето на неговата феноменологија, односно се појавуваше како културолошкиот тип на оние антихерои – убијци кои преку смртта на својата жртва го продолжуваат своето живеење. Другата страна демонстрираше низа на присвојувања (од начин на зборување, до симболи, естетика и програми на кампови) за на крај да ги устоличи најистопорените маскоти на движењето во своите пратенички листи. Но, се разбира, би било наивно да се падне на тој трик, поконкретно би било не помалку трагично и фатално разочарувачки да не се препознае волкот во овчјо крзно. Она што упорно го промашуваат елитите е тоа дека, колку и да реагираат, како и да реагираат, со појавата на новите политички субјекти, нивната маневра е веќе растворена во сол, база и киселина, и веќе јасно се согледува класниот интерес од кој поаѓаат.

Кога работите се вака поставени, тогаш мантрата (читај: одбранбениот штит) со која нè тероризира загрозената елита – „Го ситнете отпорот“ – би можеле во јазична игра да ја превртеме во – „Го крупните отпорот“ – и во претпоставената дијалектика на двете завојувани страни да ги вброиме нив од другата страна. Непријателот еднаш беше потцртан, сега само треба да се потсетиме дека, како тогаш, така и денес, не нè спречуваат, ниту, пак, заплашуваат  ниту забите на лавот, ниту боцките на розата. И уште еднаш за крај, да се повтори дека НИШТО НЕ Е ПООПАСНО ОД ИДЕЈАТА НА КОЈА И ДОШЛО СВОЕТО ВРЕМЕ! А на идејата на антропо-политиката носена од новиот комунизам ѝ дошло времето!

Стефан Видиков, основач на Студентски пленум.

0
img

Цитати
  • Оној кој не се движи, не ги забележува своите окови. Роза Луксембург
Видео
Неколку прашања до добриот човек: (Бертолд Брехт)

Добар чоек си разбравме,
Но за што ти служи добрината?

Тебе да те купи никој не може
И молњата што дома удира
Не може со пари да се купи.
Разбравме што говориш. Ти кажав нели
Но што тоа кажувш
Прав си, збориш тоа што милиш,
Но што ли мислиш?
Храбар си
Но наспроти кого?
Паметен си
Но кому корист од тоа.

Не би ги превидел твоите бенефити
Пеки бе, тоа што не го привидуваш чиво е?
Нема што да ти се преговори на твоето пријателство,
Пријатели кои ли ти се?

Сега добро сослушајне:
Ти душман си наш
Под некој ѕид ке те истопориме
Но пошто имаш многу добри страни
Пред еден добар ѕид ке те истопориме
Со добри куршуми
Кои молњат од добра пушка ке те стреламе
Потоа ке те погребаме
Со добра лопата
Во добра земја!!!

ПРЕДАВНИК (Назим Хикмет)

„Назим Хикмет сè уште продолжува со предавството негово.
Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува со предавството Назим Хикмет.“
Во еден весник од Анкара излезе ова,
во три реда и со катран црно кое блеска,
во еден весник од Анкара, покрај сликата на адмиралот Вилијамсон
се смешка на 66 сантиметри квадратни, устата до уши му стигнува на американскиот адмирал.
120 милиони лири во нашиот буџет донираше Америка, 120 милиони лири.
„Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува да биде предавник, Назим Хикмет.“
Да, јас сум предавник, ако вие сте патриоти, ако вие сте татковински бранители?!
Јас сум душман татковински, јас сум предавник!
Ако татковината се вашите чифлизи,
ако во вашите сефови и во вашите банкарски сметки е патриотизмот,
ако татковината е умирање од глад покрај патот,
ако татковината е трепет во студот како пес и растрепереност како од маларија во текот на летото,
ако цицањето на нашата крв во вашите фабрики е патриотизам,
ако патриотизмот се канџите на нашите газди,
ако патриотизмот е образование со копје,
ако патриотизмот е полициското ѓубре,
ако вашите трошоци и вашите плати се патриотизмот,
ако патриотизмот се американските бази, американските бомби и американските проектили,
ако патриотизмот не е ослободување од смрдливото ни наше незнаење и темнина,
тогаш јас сум предавник.
Напишете во три реда болдирано со катран црно кое блеска:
Назим Хикмет
сè уште продолжува
да биде предавник!