Движење за социјална правда

ЛЕНИН: ЛИЦЕ ВО ЛИЦЕ СО ВОЈНАТА И РЕВОЛУЦИЈАТА (3)

we-want-peace-bread-and-land

Првата светска војна изврши огромен притисок на царска Русија. Војната течеше лошо, недостатоците на храна беа се` полоши и полоши, а системот западна во длабока криза.

Милиони селани се регрутирани во војска – каде изненадно беа изложени на идеите на класно освестените работници. За разлика од другите земји, водечката социјалистичка партија – Болшевици – не капитулираше пред национализмот, туку од самиот почеток се противеше на војната.

Во февруари 1917 година изби револуцијата. На меѓународниот ден на жените, работничките во главниот град на Русија, Петроград, почнаа протести поради недостатоците на леб.

Полицијата ги разби демонстрациите. Двојно повеќе жени се појавија наредниот ден. Движењето се ширеше како пожар. Војниците, наместо да пукаат на демонстрантите, почнаа побуна и во рок од една недела царот, рускиот диктатор, беше присилен да абдицира.

Оваа прва револуција од 1917 година беше спонтана – никаква теорија не можеше да предвиди кога точно браната ќе пукне и насобраниот гнев на руските работници и војници ќе ја збриши царската автократија. Револуцијата и` пркосеше на теоријата, дури и на болшевичката теорија, бидејќи не доведе до создавање на една нова сила, туку на две.

Формално, власта премина од рацете на царот на Думата (Парламент) и нејзината привремена влада, со која доминирала либерално-капиталистичката Партија на кадетите – баш како што предвидуваа сите марксисти.

Во реалноста, власта беше поделена помеѓу Думата и Советите – непосредно избрани работнички и војнички собранија – кои никнуваа ширум Русија.

Во Петроград ништо не би можело да се случи, ниту би можело да се одржува ред – без моралната тежина на советите.

Умерените марксисти – меншевиците и социјалните револуционери (партија ориентирана кон селанството) го имаа мнозинството во Петроградскиот совет, воглавно поради пропорционално недоволната застапеност на големите работни места, каде болшевиците беа најсилни.

Привремената влада продолжи да војува и да одолговлекува со редистрибуција на земјишните поседи. Во неа доминираа капиталисти, непријателски натроени кон економските барања на работниците.

Тоа не ги задоволуваше милионите кои ја вкусија сопствената колективна моќ. Меншевиците се залагаа против изнесување на „неразумни барања“.

Во претходните колумни видовме како Лениновата концепција на партијата се разликувала од меншевичката. Ленин сакал партија која ќе интервенира во движењето, а тие сакаа партија која ќе го рефлектира.

Повеќето од оние кои учествуваа во Февруарската револуција сакаа само подобра влада – никогаш не размислуваа за тоа дека баш тие можат да ја водат земјата. Меѓутоа, како што тврдеше Ленин, советите беа ембрионски облик на работничката влада.

Иако во движењето доминираа ставови кои ја поддржуваа привремената влада, логичен заклучок од активностите на оние кои учествуваа во него, беше дека работниците и работничките можат самостојно да владеат. Одразувајќи ги сите, па и назадните, тежнеења на движењето во сопствената теорија, меншевиците во пракса го кочеа движењето.

Ленин во февруари се` уште беше во егзил и повеќето болшевички водачи заостануваа зад меншевичките.

Ленин разви сосема поинаква анализа, која врвот го достигна во неговите Априлски тези. Најголем дел од населението во Русија сакаше леб, мир и земја. Ниедна капиталистичка власт тоа не би им го обезбедила.

Тоа можеше да се добие само со „вооружување на пролетаријатот и јакнење, развивање на улогата, значењето и моќта на советот“.

Милиони работници и работнички се` уште привремената влада ја гледаа како своја. Ленин тврдеше дека задачата на болшевиците е „трпеливо да им објаснуваат“ како единствен начин да добијат „леб, мир и земја“ е давањето на „сета власт на советите“.

Да би ја придобил поддршката на партијата за своите идеи, Ленин морал да се бори. неговите аргументи не се вклопуваа во шемата на „старите болшевици“, но звучеа совршено со склад со искуството на нивното членство и работниците кои не беа во партиските редови.

Баш како и во 1905 година, Ленин мораше да ги заобиколи водствата на комитетите и да се обрати директно на оние кои стоеа во првите борбени редови на масовните штрајкови и револуции.

Некои тврдеа дека суштината на болшевизмот е во централизираната преданост на догматичниот марксизам.

Напротив, повторно се покажа дека во суштината е Ленинова способност повторно со голема брзина политички да ја вооружува партијата, како би можела да се носи со брзите промени во околностите и да ја надминува конзервативната инерција која ја создаваа нејзините структури.

 

 

Извор: http://marks21.info/istorija/lenjin-licem-u-lice-sa-ratom-i-revolucijom-3

 

0
img

Цитати
  • Идеално, тоа што треба да го кажуваме на секое дете, со повторување, низ целиот нејзин или негов училишен живот е следново: „Ти си во процесот на индоктринација. Сѐ уште не сме развиле систем на образование што не е систем на индоктринација. Се извинуваме, но толку можеме. Тоа на што те учат овде е смеса од сегашните предрасуди и изборите на оваа конкретна култура. Најмалиот преглед на историјата ќе покаже колку непостојани се тие. Те учат луѓе кои кои се способни да се прилагодат на режим на мисла кој е поставена од нивните предци. Тоа е самоодржлив систем. Вие кои сте поробустни и индивидуални од останатите, ќе бидете охрабрени да го напуштите и да најдете начини на самоедукација – едуцирајќи ги вашите сопствени расудувања. Оние кои ќе останат мора да запомнат, секогаш, во секое време, дека се вкалапени и шаблонизирани да се прилагодат на тесните и конкретни потреби на ова конкретно општество.“ Дорис Лесинг
    Златната тетратка
Видео
Неколку прашања до добриот човек: (Бертолд Брехт)

Добар чоек си разбравме,
Но за што ти служи добрината?

Тебе да те купи никој не може
И молњата што дома удира
Не може со пари да се купи.
Разбравме што говориш. Ти кажав нели
Но што тоа кажувш
Прав си, збориш тоа што милиш,
Но што ли мислиш?
Храбар си
Но наспроти кого?
Паметен си
Но кому корист од тоа.

Не би ги превидел твоите бенефити
Пеки бе, тоа што не го привидуваш чиво е?
Нема што да ти се преговори на твоето пријателство,
Пријатели кои ли ти се?

Сега добро сослушајне:
Ти душман си наш
Под некој ѕид ке те истопориме
Но пошто имаш многу добри страни
Пред еден добар ѕид ке те истопориме
Со добри куршуми
Кои молњат од добра пушка ке те стреламе
Потоа ке те погребаме
Со добра лопата
Во добра земја!!!

ПРЕДАВНИК (Назим Хикмет)

„Назим Хикмет сè уште продолжува со предавството негово.
Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува со предавството Назим Хикмет.“
Во еден весник од Анкара излезе ова,
во три реда и со катран црно кое блеска,
во еден весник од Анкара, покрај сликата на адмиралот Вилијамсон
се смешка на 66 сантиметри квадратни, устата до уши му стигнува на американскиот адмирал.
120 милиони лири во нашиот буџет донираше Америка, 120 милиони лири.
„Половична колонија сме на американскиот империјализам, рече Хикмет.
И понатаму продолжува да биде предавник, Назим Хикмет.“
Да, јас сум предавник, ако вие сте патриоти, ако вие сте татковински бранители?!
Јас сум душман татковински, јас сум предавник!
Ако татковината се вашите чифлизи,
ако во вашите сефови и во вашите банкарски сметки е патриотизмот,
ако татковината е умирање од глад покрај патот,
ако татковината е трепет во студот како пес и растрепереност како од маларија во текот на летото,
ако цицањето на нашата крв во вашите фабрики е патриотизам,
ако патриотизмот се канџите на нашите газди,
ако патриотизмот е образование со копје,
ако патриотизмот е полициското ѓубре,
ако вашите трошоци и вашите плати се патриотизмот,
ако патриотизмот се американските бази, американските бомби и американските проектили,
ако патриотизмот не е ослободување од смрдливото ни наше незнаење и темнина,
тогаш јас сум предавник.
Напишете во три реда болдирано со катран црно кое блеска:
Назим Хикмет
сè уште продолжува
да биде предавник!